Blog verplaatst!

Vanaf nu is het blog verplaatst naar crossmedialejournalistiek.net. Dit blog wordt niet meer bijgewerkt.

De zoekfunctie werkt niet

Na vele omzwervingen een blogger account aangemaakt - werkt die hele zoekfunctie niet...! Dat is goed balen. Vermaledijde Google... Wel kun je naar hartelust klikken op de hiernaast geselecteerde onderwerpen ('Uit het boek', 'Inspiratie' et cetera), maar knullig is het wel. Wordt vervolgd.

Bloggers of crossmediale journalisten?

Over een week is het zover: vijftig bloggende derdejaarsstudenten Nieuws en Media (opleiding Media, Informatie en Communicatie van de HvA) zullen drie weken vanaf een 'standplaats' crossmediaal verslag doen. Zo worden zij in korte tijd klaargestoomd als expert van een onderwerp / interessegebied dat zij zelf hebben uitgekozen. Maar wat maakt een blogger crossmediaal?

Het gebrek aan iPad Apps van Nederlandse opiniebladen

Zoals ik al eerder schreef, heeft de Telegraaf een (gratis) applicatie voor de iPad, net als Nu.nl. NRC heeft weliswaar een applicatie (waarmee je de krant voor 79 cent kunt lezen), maar van enige dynamiek kun je de nieuwstitel op de iPad niet betichten; het is de digitale editie van het papier, meer niet. Er is niets meer uit de vorm gehaald. Bij Sanoma zijn ze al aan het experimenteren met iPad-versies van bijvoorbeeld Autoweek. Maar is de iPad niet ook zeer geschikt voor opiniebladen als Vrij Nederland?

Hoe Premtime beter kan worden

De nieuwe publieke omroepen zijn vanaf deze week begonnen met radio- en televisieuitzendingen. Met de aan ons beloofde revolutionaire programmaformats in het achterhoofd was het wel heel moeilijk niet een beetje zuur te reageren in de eerste week. Het is vooral veel van hetzelfde en met de crossmediale mogelijkheden is het schamper gesteld. Zelfs het PowNews lijkt vooral op een lightversie van GeenStijl in tv-vorm; waarom wil uitgerekend een exponent van de nieuwe tijd zo lijken op 'oude' televisie? Nee, dan Prem. Die rijdt voor zijn radioprogramma rond in een bus, zijn mobiele studio. Vanochtend stond de bus in Zeist.

hbo-opleidingen Journalistiek en hun websites

Stockfoto's, welke hbo-instantie is er niet mee groot geworden? (via 925.nl)

Wat houdt de kwalificatie 'journalist' eigenlijk in? Iedereen kan vanuit een interessegebied de journalistiek 'inrollen' en met vallen en opstaan de mores van het vak, whatever they might be, leren. Maar we hebben er - naast cursussen en vervolgopleidingen bij de universiteiten - natuurlijk ook hbo-opleidingen voor. 

Van een opleidingsinstituut verwacht je dat het zijn site gebruikt als een soort inkijkexemplaar. Zo heeft de Amsterdamse tandartsenopleiding ACTA keurig haar recente onderzoeken en jaarverslagen op de site staan. En voor de aankomende studenten een (weliswaar schreeuwerige) virtuele tour. Wanneer iemand zoekt naar een onderzoek op het gebied van tandheelkunde, stuit hij vaak op de artikelen van de ACTA-site. Dat instituut zal wel een grote jongen zijn, is dan je redenering. Van een opleiding die zich met journalistiek en media bezighoudt, verwacht je een zo mogelijk perfecte informatieportal over de opleiding. Immers, het is een opleiding die het verschijnsel 'media' als handelsmerk heeft.

Het papieren (dag)blad zou een offline versie van de app moeten zijn

Sinds gisteren heb ik dankzij een actie van T-mobile – ik was toe aan een nieuw abonnement – een iPad. Tegen een geringe bijbetaling, dankuwel. Mijn aanvankelijke scepsis tegen deze tablet, mede gevoed door de opstandige terugzendactie van Jeff Jarvis, is in één dag verdwenen. Ik zou het als tijdschriftliefhebber zelfs mindblowing willen noemen.

Hyperlokale journalistiek

In hoofdstuk 3 'Werken als crossmediale journalist' van Crossmediale journalistiek noem ik enkele voorbeelden van zogenaamde 'hyperlokale' journalistieke projecten zoals Bluffton Today en Loudon County. Journalist Manuel Argueta schrijft op het blog Chicagonow.com dat er nogal wat haken en ogen aan hyperlokale journalistiek. Met 'hyperlokaal' gaan we een stap verder dan regionaal; het vertelt de verhalen van een gemeenschap echt op lokaal niveau, meestal gemaakt door mensen die zich ook daadwerkelijk daar bevinden. Dus geen webredacteur die in een tochtig hoofdkantoor stukjes tikt over 'Regio Amsterdam-Amstelland', maar een journalist die zich soms letterlijk op de hoek van de straat 'kantoor' houdt. Uitleg over hyperlokale journalistiek vind je hier. Wordt het een alternatief voor het regionale nieuws? Ik denk dat je er prima crossmediale documentaires en nieuwsartikelen mee kunt maken.

Boekmarks

Meer literatuur nodig om wegwijs te worden in het nieuwe media- en/of journalistieke klimaat? Hier zijn enkele nuttige boeken die mij verder hebben geholpen. De persoonlijke blogs van de schrijvers zijn ook zinvol, dus die heb ik er maar even bij genoemd. De boeken van Jeff Jarvis en Clay Shirky verschenen eerder in het Engels. Ik verwijs hier naar de Nederlandse edities.

Crossmediale journalistiek (2010) is zóóó uit

Crossmedia: leuke term, maar dan nu de praktijk

Toen ik in de zomer van 2009 werd uitgenodigd om te beginnen als docent Crossmediale Vaardigheden aan de opleiding Media, Informatie en Communicatie aan de HvA, vroeg ik me vooral af wat men zoal verstond onder crossmedia. Want de term wordt bij het minste of geringste gebruikt. Maar vaak wordt er iets heel anders bedoeld. Multimedia, bijvoorbeeld.

Dat verschil is snel uitgelegd met de volgende afbeeldingen:

3VOOR12 liet zien dat het werkt, wie volgt?

Het beste voorbeeld van gebruik van crossmedia in de popjournalistiek blijft 3VOOR12. Ondanks dat we discussies kunnen voeren over hun navigatie, het lastig inloggen, het feit dat hyperlinks pas sinds een paar jaar in de stukken kunnen worden toegevoegd: de ondertitel van 3VOOR12 had zo ‘crossmediaal popmagazine’ mogen zijn. En eigenlijk zijn ze op hun best tijdens festivals. Waarom? (En nee, niet omdat ik er toevallig anderhalf jaar voor heb geschreven, in een tijd dat ik op Lowlands Twitter chagrijnig afdeed als iets banaals en exhibitionistisch. Dat moet 2006 geweest zijn.)

Neil Postman, profeet of zeurkous?

In het eerste hoofdstuk van Crossmediale journalistiek laat ik Neil Postman de revue passeren. Hieronder is een interessant interview te zien met hem dat ik vorig jaar aan enkele tweedejaarsstudenten Nieuws en Media liet zien. Cyberspace, 1995: dat klonk als iets van vervlogen tijden. Toch is het mooi om het verschil te zien, hoezeer de technologie veel meer is ‘ingebed’ in onze levens, en al helemaal van de nieuwe generatie. Ze zijn zich er alleen niet zo bewust van, en emotieloze robots zijn het ook niet geworden. Wel is er iets anders gebeurd.

De rol van de mediaconsument is de afgelopen jaren veranderd: van gebruiker is hij nu ineens ook zelf maker geworden. ‘De man van de straat’ of ‘vox pop’ horen en zien we ineens overal omdat hij zelf een bijdrage kan leveren aan het maatschappelijk debat. Althans, dat veronderstellen we. Maar is de stem en de houding van de boze burger daadwerkelijk versterkt door de technologie?

De journalist als processor

In het boek Crossmediale Journalistiek wordt kort aandacht besteed aan storytelling en data als bron voor de journalistiek, maar ik diep het hier graag nog even uit.

‘Je zou kunnen zeggen dat het huidige tijdsgewricht steeds meer in een digitaal videoformaat aan de geschiedenis wordt toevertrouwd. Maar niet alleen dat. Het is ook alsof de wereld een groot dorpsplein is geworden, waar YouTube het nieuwe podium is voor de stadsomroeper van weleer,’ aldus Frank Janssen op Frankwatching.com.

Het allereerste radiofragment ooit

Geen fijne naam voor een dj, Hanso Schotanus à Steringa Idzerda. Idzerda was dan ook niet echt een dj (maar een ingenieur), maar wel degene die met zijn programma Soiree Musicale als eerste in Nederland een radio-uitzending verzorgde vanuit zijn woonkamer in Den Haag.

Op 6 november 1919 hoorden die paar Nederlanders met een radio de mars Turf in je Ransel. Crowdfunding, social media, wisdom of the crowds: het zouden futuristische termen voor Idzerda zijn. Maar wij zouden op onze beurt Turf in je ransel niet meer aanzetten.

Beluister het fragment bij Geschiedenis van de VPRO.

Een reactie plaatsen:
 

Journalistiek op een tablet, zo zou het kunnen

Time Magazine laat zien hoe de journalistiek kan zegevieren op een tablet, zoals de iPad. Heeft over vijf jaar iedereen zo’n ding? En hoe doen we dat dan op het strand, in bad, bij het ontbijt (tussen de eieren en koffie!). Vooralsnog zit ik zelf een beetje te klooien met een JooJoo. Ik houd hier een (bescheiden) blog bij over dit apparaat. Over de vier grootste voor- en nadelen van de JooJoo schreef ik op 14 juni.   

Crossmediale concepten

Het zou kunnen dat lezers na hoofdstuk 2 (‘Crossmediale journalistieke Concepten’) nog een beetje ongemakkelijk tegenover het woord ‘concept’ staan. Wat bedoel ik überhaupt met een journalistiek concept?

Wat me opvalt is dat veel nieuwstitels in ons land (van de Volkskrant tot Nu.nl en van De Telegraaf tot De Groene Amsterdammer) hetzelfde concept hebben. Berichtjes met een plaatje en af en toe een praatje. Qua verdienmodellen gaat het van betaald (digitaal) abonnement tot vervelende banners (nu.nl).

Digital Media Pyramid

De Digital Media Pyramid is bedacht door Ben Davis van Online Journalism Review.  We kennen als schrijvende journalist allemaal de ‘omgekeerde piramide’: Het belangrijkste nieuws als eerst. De regels daarna bevatten de belangrijkste onderbouwing of aanleiding, en uiteindelijk komen de details. Maar voor online publiceren is die omgekeerde piramide alleen niet genoeg. Wat dan wel?

Journalistiek versus creatieve industrie

Als ik aan studenten probeer uit te leggen wat een concept is, moet ik altijd Paul Arden aanhalen. Hij zou zonder twijfel, mocht hij nog geleefd hebben, een briljant journalistiek concept kunnen bedenken. Juist ja, Paul Arden, de reclameman, de copywriter (overleden in 2008). Reclame en journalistiek, gaat dat samen?

Wel als het om goede concepten gaat. Ik weet zeker dat Arden het idee van een gemodificeerde Sports Illustrated op een tablet zou waarderen, bijvoorbeeld. Ik denk ook dat Arden een inspirator zou kunnen zijn voor al die noodlijdende nieuwstitels die hun oplagen zien dalen. ‘WHEN IT CAN’T BE DONE, DO IT. IF YOU DON’T DO IT, IT DOESN’T EXIST.’

Het andere verdienmodel volgens Kirk Cheyfitz

In Crossmediale journalistiek wordt Kirk Cheyfitz geciteerd in de paragraaf ‘En wie gaat dat betalen?’ in hoofdstuk 2.

Op het blog postadvertising.com houdt het bureau Story Worldwide (waar Cheyfitz CEO van is) zich bezig met nieuwe vormen van adverteren/reclame.

Een van de heikele punten in de (dagblad)journalistiek is: hoe houd je de redactionele content vrij van bemoeienis van de adverteerder? Kirk Cheyfitz gaat uit van het idee dat een merk vertrouwen moet oproepen en dat de inhoud van reclameboodschap nuttig moet zijn. De aanbiedingen voor worstenpakketten en muismatten van de Lidl tussen de nieuwsberichten (‘het onderbrekende model’) zullen tot het verleden gaan behoren. Het gaat namelijk verder: een merk dat we vertrouwen, zal de hoeder kunnen zijn van een héle journalistieke titel. Wat kunnen we verwachten? Nespresso News? Cheyfitz noemt het voorbeeld van het Lexus Magazine, een reismagazine waar het solide automerk zijn naam aan verbindt. ‘Niet afhankelijk van enige reclame-inkomsten van reisagenten of hotelketens.’