Crossmediale journalistiek

Blog verplaatst!

2010-09-21T16:05:00.000+02:00

Vanaf nu is het blog verplaatst naar crossmedialejournalistiek.net. Dit blog wordt niet meer bijgewerkt.

De zoekfunctie werkt niet

2010-09-20T16:14:00.003+02:00

Na vele omzwervingen een blogger account aangemaakt - werkt die hele zoekfunctie niet...! Dat is goed balen. Vermaledijde Google... Wel kun je naar hartelust klikken op de hiernaast geselecteerde onderwerpen ('Uit het boek', 'Inspiratie' et cetera), maar knullig is het wel. Wordt vervolgd.

Bloggers of crossmediale journalisten?

2010-09-20T15:20:00.001+02:00

Over een week is het zover: vijftig bloggende derdejaarsstudenten Nieuws en Media (opleiding Media, Informatie en Communicatie van de HvA) zullen drie weken vanaf een 'standplaats' crossmediaal verslag doen. Zo worden zij in korte tijd klaargestoomd als expert van een onderwerp / interessegebied dat zij zelf hebben uitgekozen. Maar wat maakt een blogger crossmediaal?

De leslijn van de eerste vier weken was een afwisseling van crossmediale journalistieke concepten (waarbij het boek werd gebruikt), colleges Creatief Schrijven en Journalistieke Identiteit (met aandacht voor voorbeelden uit de internationale canon van new journalism: van Hunter S. Thompson tot Günther Walraff), twee colleges Research, een college Online audio- en videotoepassingen en een gastcollege van angry young blogger Ernst-Jan Pfauth - die niet lang geleden werd geüpgraded tot Chef Internet bij NRC.

De keuzes voor de standplaatsen en interessegebieden lopen uiteen van binnenlandse politiek, zorg, speciaal onderwijs tot gamen. De vraag van veel studenten blijft hoe zij hun eenvoudige blog met eventueel filmpjes, foto's en audio nu echt tot een crossmediaal product maken.

1. Leg verbinding vanuit de 'offline' wereld. Dat kan een evenement zijn (bijvoorbeeld een interview met een politicus, ergens in een zaaltje met publiek, een film- of literatuur-avond die jouw blognaam draagt als jij een cultuurblog beheert), of een QR-code ergens opgeplakt in de stad, die verwijst naar een uitleg op jouw blog (of je expertise nu straatkunst of meer horeca-gerelateerd zou zijn). Zorg er in elk geval voor dat er een brug is naar jouw digitale universum.

2. Sluit een deal met een publiek. Een journalistiek product wordt naar een hoger plan getild wanneer het publiek gezamenlijk informatie aanlevert; het is aan jou om die informatie te bundelen. In de popmuziek is het een rage onder fans om informatie te delen over de setlist die in Parijs afwijkt van de setlist in New York, de snaren die een gitarist gebruikt, de fouten die de drummer maakt, de kleur van de haren van de toetsenist, de roadie die is vervangen; alles komt samen op fora, al dan niet aangevuld met bewijs in de vorm van audio, video, foto, getuigenverslagen. Maar je kunt deze informatie evengoed toepassen op verhalen uit de zorg, het onderwijs, de politiek, de veiligheid in de buurt.

3. Leg dossiers aan en visualiseer data. Wanneer je als crossmediaal correspondent gespecialiseerd bent in duurzaamheid en je zou schrijven over de prijs van een liter Nederlandse benzine die samenhangt met de prijs van een vat olie (ik noem maar iets), hoeft het niet bij die ene momentopname te blijven; als je dit wekelijks in kaart brengt, heb je straks een bak aan data. Data is óók journalistiek, zeker als je het aantrekkelijk grafisch kunt weergeven. Mooie voorbeelden zijn de kaarten van NRC Handelsblad, waarbij de informatie van stemgedrag in verschillende regionale lokalen wordt weergegeven.

4. Laat je journalistieke product groeien. Onlangs maakte ik een foto van een bord 'Attentie! DNA-Spray' nabij de Ferdinand Bolstraat in Amsterdam. Ik raakte nieuwsgierig en verdiepte me in dit verschijnsel, waarbij overvallers met een streepjescode in sprayvorm (!) worden bedekt in sommige winkels. Wat begint met een enkele foto (van dat bord) kan uitmonden in nieuwe verhalen: van interviews met winkeliers tot politiewoordvoerders tot gegevens over de afkomst van die spray. Je hoeft niet wekenlang op dat ene verhaal te broeden en het dan pas de wereld in te gooien; toon juist je 'work in progress'. Ook hier kun je gebruikmaken van punt 2: bevraag je publiek.

5. Maak mediumspecifieke content. Bewerk je beste videoreportages zo, dat ze ook in YouTube of Vimeo prettig te bekijken zijn op de iPad. Zorg dat je mooiste audio ook apart is te downloaden (en misschien wel in een langere edit) voor mensen die 's nachts niet kunnen slapen en graag door jouw interviews bedwelmd willen raken als ze naar hun iPod of mp3-speler luisteren. Bundel je beste verhalen en bewerk het tot een boek(je).

... en dan geldt ook dat het er allemaal verzorgd uit mag zien met hi res foto's, dat stukken goed volgens de Digital Media Pyramid zijn geschreven, dat er getagd wordt, dat je verbindingen aan kunt gaan met andere bloggers... maar dit is een begin om je blog naar een hoger niveau te tillen.

Het gebrek aan iPad Apps van Nederlandse opiniebladen

2010-09-09T15:19:00.002+02:00

Zoals ik al eerder schreef, heeft de Telegraaf een (gratis) applicatie voor de iPad, net als Nu.nl. NRC heeft weliswaar een applicatie (waarmee je de krant voor 79 cent kunt lezen), maar van enige dynamiek kun je de nieuwstitel op de iPad niet betichten; het is de digitale editie van het papier, meer niet. Er is niets meer uit de vorm gehaald. Bij Sanoma zijn ze al aan het experimenteren met iPad-versies van bijvoorbeeld Autoweek. Maar is de iPad niet ook zeer geschikt voor opiniebladen als Vrij Nederland?

Nog niet zo lang geleden had Vrij Nederland een iPad op de cover staan; in een groot artikel werden de voors en tegens van het apparaat besproken. Hoofdredacteur Frits van Exter gaf in zijn commentaar aan dat de komst van deze tablet computer (al wil Apple het niet zo noemen) nog best eens gevolgen zou hebben voor de journalistiek. Maar nu is de iPad in Nederland... en vervolgens blijven de opiniebladen weg in de Appstore.

Vrij Nederland in revolutionaire jaren. Bron: vn.nl

Ik denk wel te weten hoe het komt. Vrij Nederland en andere bladen van de Weekbladpers zijn opgericht in de tijd dat er een strikte scheiding was: geschreven pers, radio, tv. Aan het internet zijn ze net gewend - komt er een volgende stap: de alternatieve 'contentdragers'. Daarbij is Apple verantwoordelijk voor wat wel en niet in de Appstore beland, en dat is een vreemde constructie. Alsof de eigenaar van de drukpers of de ontwerper van radio's zou bepalen wat het volk te lezen en te horen krijgt. En dan het omvormen van geschreven tekst en foto's naar meerdere audiovisuele toepassingen, zou je dat als traditioneel blad wel willen? En moet je dan apart weer nieuwe vormgevers, filmmakers en programmeurs in dienst nemen?

Maar dan. Ik pak de recente Vrij Nederland erbij. Jubileumnummer: het opinieblad draait alweer 70 jaar mee. En wat doet de uitgever? Die steekt er doodleuk een briefkaart bij, waarmee ik een vriend een exemplaar van deze VN cadeau kan doen, eventueel met een abonnement erbij. En een zakagenda. Nog los van de inhoud (die vooral van terugblikkende aard was) vraag ik me af of deze wijze van investeren rendabel is voor de toekomst. Liever had ik een app voor mijn iPad cadeau gekregen. En over terugblikken gesproken, een paar audio-opnames van legendarische interviews, een visuele wandeltocht door 70 jaar covers, videofragmenten van VN-coryfeeën? Ik had er voor betaald. Wie weet bij het 80-jarige bestaan!

Nagekomen bericht: de feestavond van het jubileum van Vrij Nederland is evenwel speciaal verwerkt in een slideshow voor de iPad. Een beginnetje.

Hoe Premtime beter kan worden

2010-09-07T14:19:00.001+02:00

De nieuwe publieke omroepen zijn vanaf deze week begonnen met radio- en televisieuitzendingen. Met de aan ons beloofde revolutionaire programmaformats in het achterhoofd was het wel heel moeilijk niet een beetje zuur te reageren in de eerste week. Het is vooral veel van hetzelfde en met de crossmediale mogelijkheden is het schamper gesteld. Zelfs het PowNews lijkt vooral op een lightversie van GeenStijl in tv-vorm; waarom wil uitgerekend een exponent van de nieuwe tijd zo lijken op 'oude' televisie? Nee, dan Prem. Die rijdt voor zijn radioprogramma rond in een bus, zijn mobiele studio. Vanochtend stond de bus in Zeist.

Op de radio mag sinds deze week oude bekende Prem Radhakishun een uurtje Premtime maken bij de NTR (een samenvoeging van NPS, Teleac, RVU). Het gaat nog allemaal erg rommelig en hier en daar klinken nog wat technische mankementen, maar de insteek van de altijd strijdlustige Prem komt over. Het format wijkt af van de geijkte formule "anp-berichtje / kijken of we er wat mee kunnen / redacteur belt / gast komt in studio of aan de telefoon / bumpertje / volgende anp-berichtje".

Prem ontving een medewerker van een supermarkt die onlangs was overvallen. Via de overval gingen ze over naar de prijsstijgingen in supermarkten, een item gemaakt door een medewerker van een lokale omroep, en even later hadden ze iemand aan de lijn in Rio de Janeiro die over supermarktketens en het gevaar van overvallen aldaar vertelde. Tussendoor was er nog een rubriekje met de 'audiografie' van Rob de Nijs (?), met een kort interviewtje met de zanger en zijn eerste hitje Linda.

Nu, wat Premtime voor de radio zo bijzonder maakt, zijn de kansen voor de betrokkenheid van zijn luisteraars. Content vervaardigen op regio-niveau (vandaag dus vanuit Zeist, morgen in Biddinghuizen) werkt namelijk. Een aantal opmerkingen heb ik wel, waardoor het format van Premtime op de radio nog beter kan worden.

1. Zet je luisteraars in als hulpmiddel. James Surowiecki zei het al: de massa weet meer. Zeker bij een item over prijsstijgingen in de supermarkt, kun je de luisteraar inzetten, van Maastricht tot Groningen: wat kost een pond kaas bij jouw Deen of Albert Heijn? Dat kan je tijdens de uitzending doen met behulp van Twitter, maar als je het wilt archiveren; het platform See Click Fix stelt burgers zelf in staat om bevindingen over een specifieke locatie te delen. Prem had het nu wel over 'Wee Wee Wee Punt Twitter Punt NL Slash...' maar verder is Twitter niet nuttig ingezet.

2. Laat op je site / platform achter wat je bij je radioshow niet kwijt kan. Het zou mijn eerste keuze niet zijn, een item over Rob de Nijs tussen de overvallen en de vox pop in de supermarkt te Zeist - maar kom dan maar op met die discografie of juiste link naar Spotify. Nu hing het er maar een beetje plompverloren in de uitzending bij. En op de site vind ik niets terug over De Nijs. De supermarkteigenaar in Rio de Janeiro kwam een paar minuten in de uitzending aan de telefoon, maar laat mij eens op de site zien waar die supermarkt staat. Vergelijk de cijfers van overvallen van Rio dan eens met Zeist.

3. Een kaart van de plekken waar Prem tot nu toe is geweest (Google Maps), met daaraan gekoppeld de reportages en items die er nu al zijn. Wellicht met een snapshot van de geïnterviewden. Juist omdat Prem met locaties werkt, heb je over een jaar een database aan verhalen en geïnterviewden die bij een specifieke locatie horen. Kijk op de kaart van Nederland en je ziet in een oogopslag waar Prem is geweest.

4. Maak van je 'Nieuws'-pagina een blog met een korte samenvatting of reactie op de uitzending, die ik direct kan doorsturen. Uiteraard kun je de hierboven omschreven audio-items er aan vastkoppelen. Nu staat er bij 'Nieuws' alleen maar een fotootje met 'De bus moet worden bestickerd', dit ga ik niet doorsturen naar mijn vrienden. Premtime heeft nu al wel een Facebookaccount ('volg ons!'), maar haalt er - nog - niets uit. Als ik iets hilarisch heb gehoord in de uitzending van Prem wil ik naar de blogpost kunnen verwijzen, en liever nog: direct op Facebook en Twitter kunnen posten.

Ik snap dat dit de eerste week is en de machine moet nog leren draaien. Deze vier tips / aanbevelingen doe ik vooral omdat ik in de veronderstelling ben dat het programma zich er voor leent.

hbo-opleidingen Journalistiek en hun websites

2010-08-31T13:54:00.005+02:00

Stockfoto's, welke hbo-instantie is er niet mee groot geworden? (via 925.nl)

Wat houdt de kwalificatie 'journalist' eigenlijk in? Iedereen kan vanuit een interessegebied de journalistiek 'inrollen' en met vallen en opstaan de mores van het vak, whatever they might be, leren. Maar we hebben er - naast cursussen en vervolgopleidingen bij de universiteiten - natuurlijk ook hbo-opleidingen voor.

Van een opleidingsinstituut verwacht je dat het zijn site gebruikt als een soort inkijkexemplaar. Zo heeft de Amsterdamse tandartsenopleiding ACTA keurig haar recente onderzoeken en jaarverslagen op de site staan. En voor de aankomende studenten een (weliswaar schreeuwerige) virtuele tour. Wanneer iemand zoekt naar een onderzoek op het gebied van tandheelkunde, stuit hij vaak op de artikelen van de ACTA-site. Dat instituut zal wel een grote jongen zijn, is dan je redenering. Van een opleiding die zich met journalistiek en media bezighoudt, verwacht je een zo mogelijk perfecte informatieportal over de opleiding. Immers, het is een opleiding die het verschijnsel 'media' als handelsmerk heeft.

De CUNY (City University of New York) Graduatie School of Journalism, bijvoorbeeld. In één oogopslag ben ik geboeid: The Master of Arts degree in journalism lijkt om van te watertanden. En kijk hoeveel expertise er bij de docenten schuilt. Daar kan een journalist in opleiding ongetwijfeld van leren. We hoeven maar in de tweets van de 1766 followers te kijken om te weten waar ze op de opleiding mee bezig zijn.

Hoe doen de sites van Nederlandse hbo-opleidingen journalistiek (en aanverwante takken van media) het? Dé plek waar je je informatie over de opleidingen vandaan wilt krijgen, waar je een indruk wilt krijgen van het werk, van de studenten, van de docenten?

Het antwoord laat zich raden: het is somberheid troef, met de site van de Fontys Hogeschool als dieptepunt. De tekst op de site is van een zeldzame copywrite-terreur. 'Ben je nieuwsgierig, enthousiast, flexibel en stressbestendig? Kijk je kritisch naar wat er in de wereld gebeurt en kun je hoofd- van bijzaken onderscheiden? Heb je lef en kun je tegen kritiek? Ben je niet bang voor deadlines? Heb je interesse in mensen en hun motieven? En ben je taalvaardig en creatief? Dan heb je veel in je om een goede journalist te worden.' Als dit je manier is om studenten te lokken, leef je nog in 1998. Aankomende studenten trappen hier niet in. Die zien liever de beroepsproducten van de studenten, lezen liever de tweets van docenten.

site van de ~~Geocities~~ Christelijke Hogeschool Ede

Het kan nog erger. Je kan ook in 1996 leven, zoals de journalistieke opleiding van de Christelijke hogeschool Ede. Ook hier komt de copywrite-terreur weer om de hoek kijken met teksten als 'In Ede leer je schrijven. Een vaardige pen is de basis van je verhaal. Je leert accenten leggen om de aandacht te trekken. In het uitlichten van gebeurtenissen leren we wel eerlijk te zijn en naar de waarheid te zoeken. Mooi taalgebruik om een verhaal aantrekkelijk te maken hoeft niet persé te betekenen dat je er dingen omheen verzint, of gebeurtenissen opblaast of oppoetst.' Fijn, maar om te 'leren schrijven', heb ik daar vier jaar voor nodig? Het kopje 'Typisch Journalistiek en Communicatie in Ede', gevolgd door een pijnlijk lege pagina, doet de rest. Terwijl er misschien prima studenten en docenten rondlopen.

Bij mijn eigen werkgever, de Hogeschool van Amsterdam (net als bij Saxion in Enschede heet de opleiding Media, Informatie en Communicatie) is het al niet veel beter: allemaal erg pr-gestuurd. Dan krijg je dit soort guerilla-initiatieven van docententeams zelf (waarvan akte). Een persoonlijk verhaal van een student, een nuttig filmpje: je hebt er niet alleen als student, maar ook als aankomend student meer aan. Ook positieve (en negatieve!) ervaringen van zowel docenten als studenten op platforms als Facebook en Twitter maar ook in blogs laten meer zien dan iedere pr-tekst, opgeleukt met stockfoto's.

Het was slechts een kleine greep, en er gebeurt ongetwijfeld veel goeds op de opleidingen. Maar de moraal van het verhaal: Het uithangbord van journalistieke opleidingen moet behalve de noodzakelijke informatie (inschrijven, voorwaarden van toelating, belangrijke data) verhalen van mensen zelf bevatten, verhalen die opkomen in zoekmachines, in blogs, bij Twitter, Facebook, Hyves. Wég met de copywrite-terreur. Anders kan je net zo goed kijken naar een site van een reisbureau, een bank of een notariskantoor.

Het papieren (dag)blad zou een offline versie van de app moeten zijn

2010-08-29T16:43:00.004+02:00

Sinds gisteren heb ik dankzij een actievan T-mobile – ik was toe aan een nieuw abonnement – een iPad.Tegen een geringe bijbetaling, dankuwel. Mijn aanvankelijke scepsistegen deze tablet, mede gevoed door de opstandige terugzendactie vanJeff Jarvis, is in één dag verdwenen. Ik zou het als tijdschriftliefhebber zelfs mindblowing willen noemen.

In december 2009 fantaseerde ik alsamen met HvA-collega en voormalig uitgever Paul Disco over het opzetten van eentabletmagazine. We konden ons er iets bij voorstellen, want de demovan Sports Illustrated kenden we natuurlijk al lang. Maar deNederlandse markt zou nog wel even achterblijven, al was het maaromdat de iPad pas sinds deze zomer verkrijgbaar is in Nederland.

In mei had ik zelf al een JooJoo, maardat is een lachertje uit Signapore, en is in feite niets meer dan eenlaptop met touchscreen en wifi, alleen dan wel een laptop waarmee jealleen maar kunt browsen en niets mee kunt opslaan of afspelen metusb. De JooJoo is wel te hacken (met een usb-hub, een toetsenbord eneen usb-stick met Linux). Het ding draait dan wel Java en Flash maarwordt daardoor wel kokendheet en na 1,5 uur (!) moet hij alweer in delader. Een echte kat in de zak. Doe het niet.

Ik heb Apple altijd met enige schroom en huiver behandeld. Ik heb zelf geen iPhone of MacBook. Ikhoud er niet van als ik een fraai vormgegeven, dichtgetimmerde devicein handen heb. Ik wil kunnen modificeren en aanpassen, openbreken enrommelen. Ik ben veel te veel anarchist. Ik houd er niet van als ikniet eens een koptelefoon met jack kan aansluiten maar voor eenkoptelefoon weer naar een website moet of naar een Apple Store dieeruit ziet als een Nespresso boetiek.

screenshot uit The Iconist

Maar voor de liefhebber vantraditionele magazines zijn de (betaalde) apps van titels als Vanity Fair, Edition 29 en The Iconist (een speciale iPad-titel uitDuitsland) werkelijk een prachtig begin. Het resultaat isverbluffend. Ik kan het niet uitleggen; je moet het zelf eensontdekken. Je raakt zelfs onder de indruk van de advertenties. Envanwege de liefde en aandacht voor het digitale magazine, raak je zogecharmeerd van de hi res foto's, dat je met één klik hetkoffietafelboek van de fotograaf kunt bestellen. Dankzij dezerevolutie is er opnieuw waardering voor het ambacht. Kassa. Dat je niet kunt multitasken met het apparaat, heb ik nog niet als hinderlijk ervaren. Dat is net zoiets als beweren dat je tijdens het kijken naar een mooie film niet je mail kunt checken.

In Nederland zetten we voorzichtig deeerste stappen. Zelfs de (gratis) apps van de Telegraaf of VeronicaMagazine zijn een goede duw in de richting, alleszins beter dan deprobeersels van de Volkskrant (geen verschil met de iPhone-app, maargoed, deze is nog gratis) of NRC (een giller, wat is voor mij demeerwaarde om de identieke stukken uit de krant digitaal tekrijgen?). Geef mij een mooie, echt goedverzorgde app van eennieuwstitel en ik betaal er voor.

Het papier zou zich moeten aanpassen,niet de digitale versie. Papieren edities van kranten entijdschriften worden wat mij betreft een 'light' versie van dedigitale broer, en zijn dus eigenlijk foldermateriaal, ook geschiktom in bad en op het strand te lezen.

En hoe moet het dan met de websites vande nieuwsorganisaties? Houd het web zo gratis en zo open mogelijk.Bloggers, twitteraars, bijdragen van andere gebruikers. Al diefratsen die je in een app kwijt kan, komen niet tot zijn recht op eenwebsite of blog.

In amper een jaar tijd kan het verkeren. Of het nu het apps-formaat van Apple isof een ander systeem, de toekomst van magazines schuilt in detablets. En dat vereist een andere manier van denken en werken.Onderwijsinstanties die de jeugdige journalisten nog opvoeden met hetvaste ideaal van krant, tv, radio – tijd om wakker te worden. Werksamen met app-ontwikkelaars!

Hyperlokale journalistiek

2010-08-25T11:03:00.003+02:00

In hoofdstuk 3 'Werken als crossmediale journalist' van Crossmediale journalistiek noem ik enkele voorbeelden van zogenaamde 'hyperlokale' journalistieke projecten zoals Bluffton Today en Loudon County. Journalist Manuel Argueta schrijft op het blog Chicagonow.com dat er nogal wat haken en ogen aan hyperlokale journalistiek. Met 'hyperlokaal' gaan we een stap verder dan regionaal; het vertelt de verhalen van een gemeenschap echt op lokaal niveau, meestal gemaakt door mensen die zich ook daadwerkelijk daar bevinden. Dus geen webredacteur die in een tochtig hoofdkantoor stukjes tikt over 'Regio Amsterdam-Amstelland', maar een journalist die zich soms letterlijk op de hoek van de straat 'kantoor' houdt. Uitleg over hyperlokale journalistiek vind je hier. Wordt het een alternatief voor het regionale nieuws? Ik denk dat je er prima crossmediale documentaires en nieuwsartikelen mee kunt maken.

Ook in Nederland zijn de eerste experimenten gesignaleerd. Bart Brouwers (voormalig hoofdredacteur van Sp!ts, nu verantwoordelijk bij TMG voor initiatieven op het gebied van nieuwe media) heeft een pilot met steden als Zwolle, Woerden en Eindhoven. Op het eerste gezicht lijken het nog op reguliere blogs over de betreffende steden, maar het is dan ook nog een bètaversie. Hoe zou je dit idee kunnen uitbreiden?

In 2000 maakte Felix Rottenberg een documentairereeks over de Akbarstraat in Amsterdam-West (als onderdeel van Dokwerk van de VPRO). Hij vestigde zich samen met een Marokkaanse en Turkse journalist in een voormalige drogisterij en raakte vanwege zijn 'standplaats' steeds dieper in de gemeenschap. Een hyperlokaal correspondentschap, vrij naar de sociologische theorie van de Chicago School.

Ook onderzoekster Joke van der Zwaard deed iets vergelijkbaars in de Kopieerwinkel Copy Corner in Rotterdam en schreef er een boek over: 'Scènes in de Copy Corner'. 'Wat gebeurt er in deze winkel en is dat kopieerbaar naar andere publieke ruimtes? Wat wordt er uitgewisseld en wat zijn de mogelijke sociale effecten?'

In beide gevallen zou je er een mooi crossmediaal platform van kunnen maken: van video- en audioreportages tot observaties in blogs, tot grafieken en rondwandelingen met behulp van gps-coördinaten. Zoiets als de aanpak van de Beagle (werken met een kaart als uitgangspunt). Derdejaarsstudenten van de opleiding Media, Informatie en Communicatie (profiel Nieuws en Media) zullen daadwerkelijk op die manier te werk gaan in het project 'De Kleuren van de Stad'. En dat moet er ongeveer zo gaan uitzien (dit is natuurlijk een sfeerimpressie):

Voor bestaande nieuwstitels met een focus op regionaal nieuws (Dagblad van het Noorden, Parool) zou zo'n aanpak interessant zijn. Sterker, ze kunnen samenwerken. Stel je eens voor dat je op die manier correspondenten uit heel Nederland in kaart kon brengen.

(Ook voor lokale ondernemers is dit interessant. Stel, iemand is op bezoek in Eindhoven. Met een speciale applicatie zou je met een druk op de knop kunnen zien welke (eerlijke) recensies van horeca- sport- en cultuur de hyperlokale correspondenten hebben geschreven over het gebied waar je op dat moment bent. Voor massale, anonieme ondernemers van het kaliber 'retteketet naar Beter Bed' en 'Hongaarse Vleesschotel bij uw Keurslager' is dit uiteraard minder interessant.)

Boekmarks

2010-08-24T20:22:00.003+02:00

Meer literatuur nodig om wegwijs te worden in het nieuwe media- en/of journalistieke klimaat? Hier zijn enkele nuttige boeken die mij verder hebben geholpen. De persoonlijke blogs van de schrijvers zijn ook zinvol, dus die heb ik er maar even bij genoemd. De boeken van Jeff Jarvis en Clay Shirky verschenen eerder in het Engels. Ik verwijs hier naar de Nederlandse edities.

Indira Reynaert en Daphne Dijkerman (2009) Crossmedia Concepting. Blog: Crossmedialog.nl

Erwin Blom (2009) Handboek Communities. Blog: erwinblom.nl

Jeff Jarvis (2009) Wat Zou Google Doen?Blog: buzzmachine.com
Wim Veen (2009) Homo Zappiens. Geen blog beschikbaar.

Clay Shirky (2010) Iedereen. Blog: shirky.com (au!)

Mark Briggs (2010) Journalism Next. Blog: Journalism20.com

Ook recent verschenen:
Arjan Dasselaar en Alexander Pleijter (2010) Handboek Crossmediale Journalistiek en Redactie Blog: toekomstvandejournalistiek.nl
Ernst-Jan Pfauth (2010) Sex, Blogs & Rock n' Roll Blog: dutchproblogger.nl

Crossmediale journalistiek (2010) is zóóó uit

2010-08-20T16:53:00.005+02:00

Crossmedia: leuke term, maar dan nu de praktijk

2010-08-20T14:19:00.014+02:00

Toen ik in de zomer van 2009 werd uitgenodigd om te beginnen als docent Crossmediale Vaardigheden aan de opleiding Media, Informatie en Communicatie aan de HvA, vroeg ik me vooral af wat men zoal verstond onder crossmedia. Want de term wordt bij het minste of geringste gebruikt. Maar vaak wordt er iets heel anders bedoeld. Multimedia, bijvoorbeeld.

Dat verschil is snel uitgelegd met de volgende afbeeldingen:

Links de gebruiker en zijn rol in multimedia, rechts de gebruiker en zijn rol in crossmedia. In multimedia komt fotografie, televisie (maar had ook een VHS-film kunnen zijn), een radio (maar had ook een andere audiodrager kunnen zijn) en een krant tot de gebruiker. Multimedia bestaan al sinds de oprichting van de grote filmmaatschappijen uit de vorige eeuw, daar is niets nieuws aan. In crossmedia staat de invloed van de gebruiker centraal, en de mediakanalen zijn ook nog eens flexibel: van een twitterbericht op je smartphone naar de Facebookwall op je laptop naar de YouTubelink op je iPad. Het is niet meer ‘vormvast’ - de boodschap, daar gaat het om.

Het recent verschenen handboek van collega’s (concurrenten!) Alexander Pleijter en Arjan Dasselaar geeft weer een andere definitie dan de mijne. In hun ogen is de crossmediajournalist ‘iemand die zelf allerhande soorten materiaal publiceert en deze vervolgens verwerkt in een crossmediale webproductie.’

Naar mijn mening hoeft een crossmediale journalist niet zoveel verschillende dingen te kunnen, hij moet vooral crossmediaal dénken, en crossmediaal ingezet worden. In mijn boek stel ik dat het grootste verschil tussen crossmediale en ‘monomediale’ journalistiek vooral zit in de organisatie en de attitude van de journalist/nieuwstitel. Verder heeft crossmediale journalistiek natuurlijk wel een technologisch aspect, maar een journalist die het liefst alleen stukken schrijft kan met behulp van een collega prima worden ingezet in het crossmediale tijdperk.

De vier niveaus, zoals ze in mijn boek worden besproken, zijn gebaseerd op de bevindingen van Gary Hayes. De niveaus zijn Pushed, Extra’s, Bridges en Experience. Het laatste is voor de moderne journalist het interessantst: ‘A cross-media 4.0 property is co-creative collaborative play with the audience across many devices, which evolves and grows a life of its own.’

Een reactie plaatsen:

3VOOR12 liet zien dat het werkt, wie volgt?

2010-08-20T12:39:00.005+02:00

Het beste voorbeeld van gebruik van crossmedia in de popjournalistiek blijft 3VOOR12. Ondanks dat we discussies kunnen voeren over hun navigatie, het lastig inloggen, het feit dat hyperlinks pas sinds een paar jaar in de stukken kunnen worden toegevoegd: de ondertitel van 3VOOR12 had zo ‘crossmediaal popmagazine’ mogen zijn. En eigenlijk zijn ze op hun best tijdens festivals. Waarom? (En nee, niet omdat ik er toevallig anderhalf jaar voor heb geschreven, in een tijd dat ik op Lowlands Twitter chagrijnig afdeed als iets banaals en exhibitionistisch. Dat moet 2006 geweest zijn.)

1. De locatie:
de 3VOOR12-redactie gaat tijdens festivals niet even, zoals recensenten normaal doen, na een dagje Lowlands naar huis. Op het festivalterrein (goed, wel backstage) is het redactielokaal. Het contact met persagenten, management én muzikanten is makkelijker dan ooit.

2. De snelheid en toegankelijkheid voor gebruikers:
is er een liveset opgenomen in de Alpha-tent en is er toestemming? Zo snel mogelijk inladen en online zetten die handel. Inloggen niet nodig, lid worden niet nodig. Hetzelfde geldt voor fotoreportages, interviews, en korte sessies.

3. De vorm:
3VOOR12 is het platform, en de mediatentakels reiken ver. Er is digitale video (via 3VOOR12.VPRO.NL/TV), er zijn audiokanalen, er zijn artikelen, er zijn evenementen (3VOOR12/Presenteert, 3VOOR12 Live), er zijn lokale afdelingen (van 3VOOR12/Amsterdam tot 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen …), de journalisten schrijven af en toe een artikel voor de VPRO-gids. En alles is met elkaar verweven, heeft dezelfde toon en hetzelfde doel: muziek délen. Niet dicteren, maar de gebruiker de keuzes en ruimte geven om te zoeken, ook in het monsterlijk grote archief van audio, video en tekst.

4. De rol van de gebruikers:
je kunt bij 3VOOR12 een ‘mijn 3VOOR12’ aanmaken en je eigen voorkeuren instellen, maar dat is slechts één aspect. Zo schrijft 3VOOR12-redacteur Atze de Vrieze over Lowlands 2008: ‘Op de Lowlands Mashup verzamelt 3VOOR12 alles wat met Lowlands te maken heeft. Minirecensies via Twitter, blogposts van 3VOOR12-leden en andere bloggers, foto- en videoverslagen via Flickr of YouTube, redactionele stukken en concertopnames, de buienradar: de mashup bundelt het allemaal. Bezoekers én thuisblijvers doen mee door te twitteren, te bloggen en foto’s en video’s te uploaden. […] Nieuw dit jaar is de Lowlands Heatmap (bereikbaar via de mobiele site vanaf donderdag). Lowlanders laten LIVE via hun mobieltje weten of een locatie op dat moment HOT of NOT is, zodat je in één oogopslag kunt zien waar je op dat moment moet zijn op het Lowlands-terrein.’

Hoe kunnen nieuwstitels leren van 3VOOR12? Want heeft de club niet heel veel voordeel dankzij het Publieke Omroep-geld? Fair enough.

Maar denk eens na: mensen worden tijdens verkiezingen massaal lid van politieke partijen. Ze betalen niet per uitgesproken woord of per motie, maar voor het gevoel. Je zou als nieuwstitel sympathie moeten kweken voor het gevoel. Het is PowNED ook gelukt om zoveel leden te krijgen, dat ze een plek in het nieuwe omroepbestel wisten te veroveren (om televisie te maken; oude media, dat dan weer wel).
Kortom: win sympathie. Verdien de steun van je gebruiker. Het redelijk simpele Alternet.org (dat niet eens effectief gebruik maakt van crossmedia) schrijft: ‘AlterNet believes that media must have a higher purpose beyond the essential goal of keeping people informed. We insist on playing an active role in helping our community funnel its energy into change. […] By investing in AlterNet, you are joining us in providing the information and ideas that will motivate these millions to participate in social change efforts. Join us.’

Ja, het is een betere idee om een lidmaatschap te vragen voor de toewijding en het geloof in goede content, dan voor ‘het laatste nieuws op papier’ voor een paar honderd euro per jaar. Iemand die overigens gretig mag bewijzen dat de community toegewijd en welwillend kan zijn, is Erwin Blom (oprichter 3VOOR12 en daarmee impliciet mijn oude werkgever …). Zijn Handboek Communities is zinvol en dankbaar studiemateriaal gebleken.

Een reactie plaatsen:

Neil Postman, profeet of zeurkous?

2010-08-20T12:00:00.005+02:00

In het eerste hoofdstuk van Crossmediale journalistiek laat ik Neil Postman de revue passeren. Hieronder is een interessant interview te zien met hem dat ik vorig jaar aan enkele tweedejaarsstudenten Nieuws en Media liet zien. Cyberspace, 1995: dat klonk als iets van vervlogen tijden. Toch is het mooi om het verschil te zien, hoezeer de technologie veel meer is ‘ingebed’ in onze levens, en al helemaal van de nieuwe generatie. Ze zijn zich er alleen niet zo bewust van, en emotieloze robots zijn het ook niet geworden. Wel is er iets anders gebeurd.

De rol van de mediaconsument is de afgelopen jaren veranderd: van gebruiker is hij nu ineens ook zelf maker geworden. ‘De man van de straat’ of ‘vox pop’ horen en zien we ineens overal omdat hij zelf een bijdrage kan leveren aan het maatschappelijk debat. Althans, dat veronderstellen we. Maar is de stem en de houding van de boze burger daadwerkelijk versterkt door de technologie?

Met boektitels als ‘Amusing ourselves to death’, ‘Conscientious Objects’ ‘Technopoly’ en ‘How to Watch TV News’ leek Neil Postman te waarschuwen voor de gemuteerde homo digitalis.
Erg interessant. En ja, de meute staat met haar digitale hooivorken klaar om gehakt te maken van elk vorm van establishment. Of het nu om weblogs als GeenStijl of Sargasso gaat, of de lezersbijdragen op de sites van de Volkskrant of De Telegraaf.

De in 2003 overleden communicatiedeskundige Postman was niet gediend van verregaande technologie. Hij zou misprijzend hebben gekeken naar de tomeloze Twitterstreams over niks, het privacyschendende Facebook, al het zinloze materiaal op YouTube. Amusing ourselves to death!
Maar ondertussen is er in werkelijkheid ook een andere revolutie gaande. Informatie wordt door hele netwerken van gebruikers gedeeld, gecheckt, bekritiseerd, aangeraden, afgeraden. De menselijke maat is altijd aanwezig in het crossmediale tijdperk.

Een grote groep gebruikers verstouwt geen informatie die hen louter vermaak brengt, maar filtert juist. Ook wijsheid. E-learning is een nog jonge tak in de educatieve sector, maar het nut (en effect) van lessen met behulp van tablets, smartboards, netwerken en databases laat zich raden. Neil Postman schreef interessante boeken, maar met zijn ‘technoscepsis’ had hij het niet altijd bij het rechte eind.

Een reactie plaatsen:

De journalist als processor

2010-08-20T10:48:00.004+02:00

In het boek Crossmediale Journalistiek wordt kort aandacht besteed aan storytelling en data als bron voor de journalistiek, maar ik diep het hier graag nog even uit.

‘Je zou kunnen zeggen dat het huidige tijdsgewricht steeds meer in een digitaal videoformaat aan de geschiedenis wordt toevertrouwd. Maar niet alleen dat. Het is ook alsof de wereld een groot dorpsplein is geworden, waar YouTube het nieuwe podium is voor de stadsomroeper van weleer,’ aldus Frank Janssen op Frankwatching.com .

Ook Daphne Dijkerman schrijft in een ander artikel op Frankwatching over storytelling.

‘De kracht van een goed verhaal zit ’m in het feit dat het mensen in staat stelt het lineaire denkpad te verlaten, het goed te onthouden en door te vertellen is, het een bewijs kan leveren, staat voor authenticiteit, de verteller laat groeien en meer.’

Dat is één aspect van storytelling, en misschien de meest begrijpelijke. Maar storytelling gebeurt ook op abstract niveau. Of het nu om reclameboodschappen van grote merken gaat (een juiste timing en afwisseling van billboards, radiospotjes, internetvirals) of het ‘verhaal’ (niet letterlijk) dat NRC heeft te vertellen via verschillende platforms (De stoel van Steinz in DWDD, naar NRC-recensent Pieter Steinz).

Welke rol speelt storytelling nu voor de journalistiek? De journalistiek, was dat niet iets met waarheidsvinding, feiten en ethische codes of zo? Met korte ANP- en Reuters-berichten heeft storytelling niet veel te maken. Storytelling gaat over de verhalen áchter dergelijk nieuws.

Storytelling speelt in crossmediale journalistiek een grote rol – of andersom. Of het nu om overstromingen, voetbalwedstrijden of popconcerten gaat: met behulp van de technologie kunnen we beter dan ooit het – menselijke – verhaal vertellen. Door storytelling zal de journalistiek zich steeds meer verplaatsen van instanties naar mensen. Maar betekent dat automatisch ook dat we alleen maar een persoonlijk relaas kunnen verwachten, met een hoog ‘dicht bij huis’-gevoel? Ik denk van niet. Alsof reporters uit het verleden geen afstand wisten te houden.

Niet iedereen is het erover eens dat storytelling aan de basis van de journalistiek staat. Jeff Jarvis, blogger en schrijver van het boek What Would Google Do schrijft op zijn blog:

‘There are so many new forms of journalism emerging. Data is (are) journalism. Platforms that enable communities to share what they know and need to know are becoming journalism (Fred Wilson: “We will cover ourselves”). Algorithms that aggregate and cluster and prioritize news are journalism. Collaboration and crowd sourcing yield journalism that doesn’t necessary end up in story form. Journalism can be a stream (see Twitter from Iran). Journalism can be a snapshot of current knowledge (see Wikipedia). Journalism is a process (which make take the form of Waves soon). But stories are products.’

En eigenlijk zit daar wat in. Crossmediale journalistiek is eigenlijk nooit ‘af’, de content kan groeien. Het zijn geen artikelen die voor een bepaalde deadline mee moeten. Als crossmediale journalist werk je niet per se als schrijver, filmer of radiomaker, maar als processor.

Een reactie plaatsen:

Het allereerste radiofragment ooit

2010-08-19T09:52:00.004+02:00

Geen fijne naam voor een dj, Hanso Schotanus à Steringa Idzerda. Idzerda was dan ook niet echt een dj (maar een ingenieur), maar wel degene die met zijn programma Soiree Musicale als eerste in Nederland een radio-uitzending verzorgde vanuit zijn woonkamer in Den Haag.

Op 6 november 1919 hoorden die paar Nederlanders met een radio de mars Turf in je Ransel. Crowdfunding, social media, wisdom of the crowds: het zouden futuristische termen voor Idzerda zijn. Maar wij zouden op onze beurt Turf in je ransel niet meer aanzetten.

Beluister het fragment bij Geschiedenis van de VPRO.

Een reactie plaatsen:

Journalistiek op een tablet, zo zou het kunnen

2010-08-18T13:55:00.004+02:00

Time Magazine laat zien hoe de journalistiek kan zegevieren op een tablet, zoals de iPad. Heeft over vijf jaar iedereen zo’n ding? En hoe doen we dat dan op het strand, in bad, bij het ontbijt (tussen de eieren en koffie!). Vooralsnog zit ik zelf een beetje te klooien met een JooJoo. Ik houd hier een (bescheiden) blog bij over dit apparaat. Over de vier grootste voor- en nadelen van de JooJoo schreef ik op 14 juni.

Voordelen:

Het browsen gaat zo belachelijk simpel en de meeste sites draaien soepel als warme boter als je je vingers over het scherm schuift. Je zit ‘in’ het medium. Ik bekeek nooit die videodiensten van dagbladen, en nu ontdek je de meerwaarde: het is als een krant die tot leven komt.
In tegenstelling tot de iPad is Flash gemeengoed op de JooJoo. Mijn eigen project Standplaats Zuidas is erg handig met de JooJoo; het is een mooie ervaring om de 3D-modellen van de Zuidas-gebouwen met je vingers rond te draaien. Het ‘sliden’ met je vingers tussen de webpagina’s verloopt behoorlijk gladjes. Geen haperingen. (Maar de meeste sites van dagbladen werken nog heel erg volgens het principe tekstje-plaatje-praatje: de creativiteit moet uit jezelf komen.)
De JooJoo is plat en ongeveer een halve kop groter dan de iPad. Past zo in je tas.
Je krijgt een (her)waardering voor content. De kracht van (crossmediale) journalistiek wordt met een tablet sterker dan ooit. Met een laptop of pc produceer je, met een tablet consumeer je.

Nadelen:

De JooJoo is geen iPad, want gaat uit van een heel ander gedachtegoed. De iPhone was ook geen simpele telefoon met touch screen. Apps zijn wezenlijk iets anders dan … websites. Spotify? Kan hij niet installeren. Meerwaarde van gps ervaren, in combinatie met bijvoorbeeld databases met achtergrondartikelen die gelieerd zijn aan de plek waar jij op dat moment bent? Kan hij niet. Al was het maar omdat hij niet met 3G (mobiel internet) werkt, maar alleen met wifi. En ondanks dat de JooJoo wel een USB-poort heeft, kan je geen eigen data opslaan of van een stick aflezen. En jammer maar helaas; Silverlight (of Moonlight, de variant van Linux, waar het apparaat godbetert op draait) kun je niet installeren. Uitzendinggemist.nl kan je niet bekijken, maar 3VOOR12 of Het Gesprek weer wel, want die werken allemaal met Flash en zonder Cookies. Geloof ik.
Taxman. Aan de DHL-man mocht ik nog even 94 euro dokken aan invoerrechten. Je relatief goedkope apparaat van 375 euro benadert nu de prijs van een goedkope uitvoering van de iPad.Tja.
De hitte. Het apparaat wordt (te) heet.
De dubieuze fabrikant Fusion Garage. Leuk dat ik het apparaat heb, en het is allemaal keurig op tijd geleverd – maar wat moet ik als morgen een stekkertje doorbrandt …? Opsturen en afwachten. Tot die tijd vermaak ik me prima. Het is een nuttig apparaat voor nieuwsconsumenten.

De Skoda onder de tablets? Nee, dat zou te mager zijn. Een Jaguar? Allerminst. Een aardige middenklasser met een prima prijs-kwaliteitverhouding, totdat je die extra belasting moet dokken. Een geïmporteerde Tata, zoiets.

Een reactie plaatsen:

Crossmediale concepten

2010-08-17T14:02:00.006+02:00

Het zou kunnen dat lezers na hoofdstuk 2 (‘Crossmediale journalistieke Concepten’) nog een beetje ongemakkelijk tegenover het woord ‘concept’ staan. Wat bedoel ik überhaupt met een journalistiek concept?

Wat me opvalt is dat veel nieuwstitels in ons land (van de Volkskrant tot Nu.nl en van De Telegraaf tot De Groene Amsterdammer) hetzelfde concept hebben. Berichtjes met een plaatje en af en toe een praatje. Qua verdienmodellen gaat het van betaald (digitaal) abonnement tot vervelende banners (nu.nl).

Er is wel gestunt met andere concepten. DAG is misschien wel het ‘beste’ mislukte voorbeeld. Waarom ging het mis? Omdat het concept helemaal niet zo nieuw was. Het was een samenwerking tussen KPN en PCM, een gedroomde joint venture tussen vorm (Gratis krant! Overal schermen, op stations en in kiosken! Mobiel! Website!) en inhoud (Volkskrant Light).

Maar … wat gebeurde er nu werkelijk? Wat was de meerwaarde van dit mediale spektakel? DAG had zich moeten concentreren op het concept en de visie van een frisse jonge nieuwstitel, niet op die gratis krant en andere media-uitingen.

Over storytelling gesproken: wat te denken van het ‘portal’ van In Europa (let op het gebruik van de wereldkaart als uitgangspunt!) of, voor de fotojournalistiek: http://www.agencevu.com/.

Dit zou je ook kunnen doen met een actuele nieuwssite. Het eerste wat ik wil zien is een Flash-animatie van de wereld (of voor mijn part een Google-map), waarbij je vervolgens op thema of onderwerp kunt selecteren. Bijvoorbeeld: Duitsland + Sport. En hop, alle actuele verhalen, audio en video en dossiers uit het archief.

Op nationaal niveau is zo’n journalistieke matrix dankzij mashups nog makkelijker. Als ik hoofdredacteur van een regionale nieuwstitel was, zou ik het zo aanpakken: Amstelveen + cultuur; Hoofddorp + culinair; Hoorn + politiek. Of doe maar alle combinaties tussen cultuur en politiek. De headlines en nieuwste artikelen zie je onder in beeld scrollen en worden prominent op de eerste pagina genoemd, zodat de gebruiker in één oogopslag kan zien wat het laatste nieuws is.

Wanneer je echt een stapje terug moet doen en from scratch moet leren wat ‘crossmedia concepting’ überhaupt is, raadpleeg het boek Crossmedia Concepting van Indira Reynaert en Daphne Dijkerman.

Een reactie plaatsen:

Digital Media Pyramid

2010-08-16T14:05:00.005+02:00

De Digital Media Pyramid is bedacht door Ben Davis van Online Journalism Review. We kennen als schrijvende journalist allemaal de ‘omgekeerde piramide’: Het belangrijkste nieuws als eerst. De regels daarna bevatten de belangrijkste onderbouwing of aanleiding, en uiteindelijk komen de details. Maar voor online publiceren is die omgekeerde piramide alleen niet genoeg. Wat dan wel?

Hartstikke leuk allemaal, ook ge-wel-dig dat er tekstbureautjes zijn die speciale cursussen Schrijven voor het Web prediken; maar we zijn inmiddels wel een stapje verder. De opmerking ‘Onderzoek wijst uit dat je slechts 10 seconden hebt om de aandacht van de bezoeker op je website te trekken’ gaat uit van een lezer die bij voorbaat niet geïnteresseerd is in jouw website. Nieuwssites die dagelijks worden geraadpleegd door talloze gebruikers, hebben daar heus geen last van.

Misschien geldt voor de site van de kapper of de slager dat diepgravende essays niet gelezen worden, maar verder is het lezen van een artikel op de site van The Guardian in 2010 geen enkel probleem meer voor die o zo ongeduldige internetter, mevrouw. Sterker, in de wereld van de digitale media komt er nog een piramide onder.

Hoe zouden we te werk moeten gaan ná het produceren van content? De digital media pyramid leert het ons.

De eerste laag is de ‘platte content’ (we gaan nu even uit van tekst) zoals we die opbouwen met de 5 W’s (wie, wat, waar, wanneer, waarom) en H (hoe).

In de tweede laag maken we duidelijk hoe we aan onze bronnen zijn gekomen; we laten zien waar we de informatie op baseren (linken, dus). Deze laag biedt ruimte voor context: wat is er al eerder over dit onderwerp gepubliceerd?

In de derde laag denken we aan vormgeving en foto’s. (Davis noemt dit Arts & Ads.) Grafieken, illustraties, maar ook video en audio: alles om het verhaal te verduidelijken.

In de vierde laag, ten slotte, kijken we hoe we ons verhaal naar buiten kunnen brengen en kunnen distribueren en delen (met behulp van social media, bijvoorbeeld).

Volgens Ben Davis zou elk redactielokaal en iedere journalistieke opleiding moeten werken volgens dit model. Ik denk dat ik het met hem eens ben, als het om het verzorgen van nieuwsberichten gaat.

Een reactie plaatsen:

Journalistiek versus creatieve industrie

2010-08-15T14:32:00.004+02:00

Als ik aan studenten probeer uit te leggen wat een concept is, moet ik altijd Paul Arden aanhalen. Hij zou zonder twijfel, mocht hij nog geleefd hebben, een briljant journalistiek concept kunnen bedenken. Juist ja, Paul Arden, de reclameman, de copywriter (overleden in 2008). Reclame en journalistiek, gaat dat samen?

Wel als het om goede concepten gaat. Ik weet zeker dat Arden het idee van een gemodificeerde Sports Illustrated op een tablet zou waarderen, bijvoorbeeld. Ik denk ook dat Arden een inspirator zou kunnen zijn voor al die noodlijdende nieuwstitels die hun oplagen zien dalen. ‘WHEN IT CAN’T BE DONE, DO IT. IF YOU DON’T DO IT, IT DOESN’T EXIST.’

Wie in krap 30 seconden een verhaal weet te vertellen door in te spelen op onze verwachtingspatroon met een heel simpel filmpje voor BMW, mag zich Koning Concept noemen. Volgens mij moeten meer mensen uit de creatieve industrie naar de journalistiek overstappen om die tak weer gezond te maken.

Een reactie plaatsen:

Het andere verdienmodel volgens Kirk Cheyfitz

2010-08-14T14:35:00.004+02:00

In Crossmediale journalistiek wordt Kirk Cheyfitz geciteerd in de paragraaf ‘En wie gaat dat betalen?’ in hoofdstuk 2.

Op het blog postadvertising.com houdt het bureau Story Worldwide (waar Cheyfitz CEO van is) zich bezig met nieuwe vormen van adverteren/reclame.

Een van de heikele punten in de (dagblad)journalistiek is: hoe houd je de redactionele content vrij van bemoeienis van de adverteerder? Kirk Cheyfitz gaat uit van het idee dat een merk vertrouwen moet oproepen en dat de inhoud van reclameboodschap nuttig moet zijn. De aanbiedingen voor worstenpakketten en muismatten van de Lidl tussen de nieuwsberichten (‘het onderbrekende model’) zullen tot het verleden gaan behoren. Het gaat namelijk verder: een merk dat we vertrouwen, zal de hoeder kunnen zijn van een héle journalistieke titel. Wat kunnen we verwachten? Nespresso News? Cheyfitz noemt het voorbeeld van het Lexus Magazine, een reismagazine waar het solide automerk zijn naam aan verbindt. ‘Niet afhankelijk van enige reclame-inkomsten van reisagenten of hotelketens.’

‘Journalisten zijn altijd argwanend als ik het probeer uit te leggen,’ aldus Cheyfitz. ‘Maar kennelijk willen ze wel General Electric geloven.’ (GE is een van de grootste bedrijven in Amerika dat zowel handelt in financiële dienstverlening, kunststoffen, medicijnen en energie, en tegelijk televisiezender NBC onder haar hoede heeft, via NBC Universal).

Een reactie plaatsen:

Paywalls of de dood van een nieuwstitel

2010-08-13T14:36:00.003+02:00

Het lijkt erop of ik hier steeds een jaar oude koeien uit de sloot haal (toen ik aan mijn boek werkte stuitte ik op veel interessants, vandaar), maar ook na een jaar is deze post van Simon Jenkins actueel. Zeker omdat de discussie altijd doorgaat: de ‘gratis’-cultuur verziekt het journalistieke gilde! Maar betalen voor content op websites is zinloos. Simon Jenkins van The Guardian legt uit waarom.

Een reactie plaatsen:

Van flagpans, zeesterren en spinnen

2010-08-09T14:37:00.004+02:00

In 2008 interviewde ik Wim Veen van de TU Delft voor een artikel van de Volkskrant Banen, Opgroeien in een digitale wereld (tja, ’t was op papier, het artikel bestaat ironisch genoeg niet in de digitale wereld – ik zal de pdf eens opsnorren uit mijn archief en op Scribd plaatsen).

Zijn standaardreactie bij argwaan tegenover technologische ontwikkelingen? Met vuur kan je ook een hoop goede én vervelende dingen doen. En wat dacht je van de fiets? Vrouwen zouden er onvruchtbaar van worden. De telefoon? Dat vonden mensen in het begin maar niks, praten zonder elkaar te zien.

Inmiddels is de Homo Zappiens volledig gewend geraakt aan ons nieuwe bestaan. Echter, dit brengt wel wat veranderingen met zich mee, ook op organisatorisch vlak. In de ideologie van de Homo Zappiens zend of ontvang je niet alleen informatie, maar deel je die vooral. Je hergebruikt, rangschikt, koppelt informatie. Of het nu om Spotify, Facebook of Twitter gaat.

Veen in zijn boek Homo Zappiens: ‘Een flagpan is een organisatie die spontaan ontstaat rondom een specifiek doel, ideologie of thema. Het is een “loosely coupled socio-economic system”, waarbij de participanten die deel uitmaken van een flagpan ook onderdeel zijn van andere netwerken’.

Flagpan staat voor Fluid, Agile, Participative & Networked.

Bedrijven zouden volgens de Homo Zappiens geen inspiratieloze kantoorkolossen met 9-tot-5-werktijden zijn, zoals er ook geen sardonische manager meer zou moeten zijn. Nee, de Homo Zappiens organiseert zich volgens het Zeester-model, in plaats van het traditionele Spin-model. Als je bij een zeester een arm afknipt, groeit er een nieuwe zeester. Als je bij een spin de arm afknipt, en al helemaal de kop, dan sterft het beest.

Ori Brafman en Rod A. Beckstrom zijn de schrijvers van ‘The Starfish and The Spider, the power of leaderless organizations’.

Ook journalistieke organisaties zijn nog te vaak volgens het Spin-model georganiseerd. We kennen allemaal het schrikbeeld van de getergde journalist, weggedoken achter zijn morsige monitorscherm, die nauwelijks praat met zijn collega’s van de andere vleugel. Zijn visie op journalistiek is niet de visie van zijn baas. Maar ja. Geld hè.

In een moderne journalistieke organisatie delen de journalisten allemaal dezelfde visie (niet dezelfde mening!). Ieders bijdrage is misschien niet even omvangrijk, maar wel even belangrijk. De werkplek van de moderne journalistiek is een transparant netwerk, géén gebouw waar de directeur bovenin zit en amper de stervelingen van de redactievloer kent.

Om meer te weten over nieuwe de Homo Zappiens en nieuwe organisatievormen, leest het boek Homo Zappiens.

Een reactie plaatsen:

Classic Crossmedia Case: Hans Wansink

2010-08-08T14:37:00.003+02:00

In hoofdstuk 3 besteed ik aandacht aan deze pijnlijke zaak. Eind december 2008. Volkskrant-redacteur Hans Wansink leest een column voor. Want Vk.tv (van de Volkskrant) bestaat toch? We moeten toch crossmediaal? Wansink heeft een mening over GeenStijl. Koren op de molen van GeenStijl. Bekijk het filmpje hier terug en probeer de vraag te beantwoorden: waarom ging het mis?

Een reactie plaatsen:

Crowdfunding: zo doet Apache dat

2010-08-07T14:44:00.004+02:00

Professionele Belgische journalisten hebben zich verzameld in Apache (voorheen De Werktitel), een blog met nieuws van professionals. ‘We leggen de nadruk op degelijke, ongebonden kwaliteitsjournalistiek en onderzoeksjournalistiek. We snijden relevante onderwerpen aan, duiden de belangwekkende ontwikkelingen uit onze maatschappij en stimuleren het debat. Apache gelooft in zijn rol als ‘vierde macht’. Dit vertaalt zich in verantwoorde journalistiek door integere en onafhankelijke medewerkers.’

En hoe krijgen ze hun geld? ‘We willen de toekomst van Apache niet in de handen van één persoon, organisatie of overheidsinstelling leggen. De Werktitel vzw, de initiatiefnemer van Apache, zoekt daarom financieringsmiddelen bij de overheid, bij fondsen, bij het bedrijfsleven en bij de lezer.’

In het boek Crossmediale Journalistiek legt Stijn Debrouwere in het laatste hoofdstuk uit hoe volgens Apache de toekomst van de journalistiek eruit ziet. Jammer dat bij alle artikelen van Apache Comments Off staat. Als Apache wil dat ik als lezer geld doneer, moet de lezer ook een functie kunnen hebben, nietwaar?

Een reactie plaatsen:

Groundswell Technology Test

2010-08-06T14:45:00.004+02:00

Studenten vinden het lastig om te bepalen wanneer een crossmediaal concept voor een journalistieke organisatie geslaagd zou zijn. Immers, het is een concept, je kunt het niet staven. De bedenker van Twitter had ook nooit aan de toekomstige followers kunnen vragen wat ze van Twitter zouden vinden. Sterker, wie zou hebben ingestemd met een beperking van 140 tekens? Er kan toch juist veel meer?

Charlene Li en Josh Bernoff publiceerden in 2009 het boek Groundswell, winning in a world transformed by social technologies. De theorie van Groundswell is gebaseerd op onderzoek naar de kracht van blogs, sociale netwerken en YouTube bij bedrijven. Professor Wim Veen haalt in zijn boek Homo Zappiens de Groundswell Technology Test aan – een vragenlijst waarmee je kunt kijken of een (nieuw) platform succesvol kan zijn (denk aan platforms die in opzet lijken op Wikipedia of Facebook). In mijn boek Crossmediale journalistiek gebruik ik deze vragenlijst ook voor journalistieke platforms.

Stelt het mensen in staat om op een nieuwe manier met elkaar in contact te komen of verbindingen te leggen? (Kan ik als gebruiker een profiel aanmaken? Kan ik het platform personaliseren?)
Is het eenvoudig om deel te nemen/in te schrijven? (Is een inlog met een naam en een wachtwoord genoeg?)
Verschuift het de macht van instituties naar mensen? (Kijk naar GeenStijl: zonder reaguurders bestaat het blog in feite niet.)
Genereert de community/online gemeenschap voldoende content om zichzelf in stand te houden? (Dit is een gemene: je kunt niet verwachten dat lezers nou altijd zelf het ‘nieuws’ maken, maar je kunt wel bijvoorbeeld nieuws laten ‘ranken’ door lezers of ideeën aandragen.)
Is het een open platform dat open staat voor samenwerking en verbindingen met andere platformen? (Denk bijvoorbeeld aan samenwerking tussen regionale nieuwsorganisaties.)

Misschien had het ter ziele gegane initiatief als Skoeps.nl beter van tevoren deze vragen kunnen stellen?

Een reactie plaatsen:

Hyperlocal en slow journalism

2010-08-05T14:46:00.003+02:00

Ik haal in mijn boek verschillende ‘nieuwe’ typen redacties aan. Het sterkste voorbeeld komt van Bart Brouwers die dit voorjaar op bezoek ging bij Nase Adresa in Tsjechië. ‘Is het een mediabedrijf, of hebben we het hier over de Tsjechische variant van Starbucks? Hoe dan ook, Nase Adresa (Ons Adres) probeert de journalistiek een totaal nieuwe draai te geven. Vorig jaar begonnen, heeft dit hyperlokale nieuwsplatform nu vier lokale weekkranten waarvan de redactie zetelt in even zoveel eigen cafés.’

Lees de bevindingen verder op het blog van Bart Brouwers. Een jaar eerder was Lex Boon van De Nieuwe Reporter ter plaatse en schreef: ‘Op een willekeurige ochtend zitten er twee dames aan de koffie met gebak, een student maakt gebruik van de wifi-verbinding. Aan een aangrenzend bureau wordt er door een van de zes redactieleden druk gewerkt aan de opmaak van de krant van die week …’ Lees verder over deze ‘hyperlokale’ krant bij De Nieuwe Reporter.

‘In’ je nieuws zitten is zoveel belangrijker dan op dat aircokantoor op het industrieterrein te zitten en je ANP-scherm maar F5-en. Dat het niet makkelijk is om zo hyperlocal te werken, vertelt Manuel Arqueta op de ‘lab’ pagina van Chicagonow.com. Hyperlocal: What not to do!

Met de derdejaarsstudenten van het profiel Nieuws en Media van de opleiding Media, Informatie en Communicatie ga ik ook een soort hyperlocal platform opzetten; de studenten moeten, verdeeld over Amsterdam, crossmediaal verslag doen vanuit een wijk of buurt, echt vanuit de ‘vezels’ van de stad. Ik ben benieuwd hoe de studenten het er vanaf gaan brengen. Ter inspiratie hebben ze in de periode ervoor individueel vanuit een standplaats gewerkt, zoals ik als proef zelf een paar dagen verbleef op de Zuidas in Amsterdam.

Juist crossmediale journalistiek biedt ruimte voor meer onderzoek en verdieping. In 2000 deed Felix Rottenberg intensief verslag in een documentairereeks over de Akbarstraat in Amsterdam-West. Daar was toen niets crossmediaals aan, maar stel je nu eens voor hoe hij dat crossmediaal zou aanpakken? Van pdf’jes van gemeentewerkers tot plattegronden, van audio tot video, fotoreportages …

Wat te denken van het werk van Tijn Sadee, correspondent voor de Wereldomroep in Brussel. Zijn blog ‘Wie is er bang voor Brussel?’ is een mooi voorbeeld van slow journalism. Een prettige afwisseling van audio, video, foto en tekst; allemaal content over Brussel. Ooit reed ik nog een extra blokje om zijn audioreportage op Radio 1 over de achterbuurten van Brussel af te luisteren.

Maar waarom heeft godbetert de Wereldomroep zo’n slechte en beperkte interface om haar blogs te categoriseren? Dit kan ik niet aanzien. Dat moet toch beter kunnen.

Een reactie plaatsen:

Brave new world: community, identity, stability

2010-08-04T14:47:00.003+02:00

In het vierde hoofdstuk ‘Data overload: wanneer media niet meer stoppen’, citeer ik Aldous Huxley. ‘Ik denk niet zozeer dat een duister persoon onze persoonlijke vrijheid aantast, maar ik geloof juist dat een aantal niet-definieerbare krachten ons in een hoek drijven. De technologie zal langzamerhand onze individuele vrijheid ontnemen.’ Deze quote komt uit een gesprek met Mike Wallace voor ABC uit 1958(!).

De Brits-Amerikaanse auteur Aldous Huxley omschreef in zijn roman Brave New World (1932, vertaald in het Nederlands als Heerlijke Nieuwe Wereld) een wereld die geregeerd werd volgens de totalitaire drie-eenheid Community, Identity, Stability.

Alle drie de termen spelen in de huidige netwerktechnologie zeker een grote rol. Maar o ironie: het is dankzij de technologie dat we Aldous Huxley weer kunnen laten spreken. Ik ben een bewonderaar van Huxley (net als van andere cultuurpessimisten en zwartkijkers als Baudrillard en J.G. Ballard, overigens).

Waarom geloof ik dan toch in de vooruitgang van technologie? Omdat het, net als de technologie zelf, eenvoud en complexiteit met zich meebrengt. Ik doe en kan veel meer dankzij technologie en nieuwe organisatievormen, netwerkculturen, databases. Dat betekent overigens niet dat het altijd maar moet. Met de game-industrie heb ik helemaal niets, hoewel ik wel de coöperatieve en creatieve kant van de sector erken.

Het grote bezwaar (dat ik deel met Huxley, Ballard en Baudrillard) is de banaliteit die de technologie met zich meebrengt, en dat speelt zich toch echt af op menselijk niveau. Het cyclische model van rondgepompte mediahypes, of dat nu om de vermoorde Milly Boele of een dronken Erica Terpstra gaat. De vermenging van nieuws, politiek en entertainment, dáár ben ik een beetje boos over: van politici als host bij RTL Boulevard tot BN’ers die zich ineens met politiek gaan bezighouden op een dubieuze wijze (wij memoreren de aanwezigheid van Rita Verdonk bij de Toppers). De technologie heeft wel een functie in dat circus, maar is slechts het middel. De regie hebben we zelf in handen.

Een reactie plaatsen:

Wat is kwaliteit in het crossmediale tijdperk?

2010-08-03T14:47:00.002+02:00

Kees Buijs publiceerde in 2008 het boek Journalistieke kwaliteit in het crossmediale tijdperk. Wat me in het boek vooral opvalt, is dat er geen definitie wordt gegeven van kwaliteit. Ja, dat de feiten moeten kloppen. Daar komt het op neer. Dat is ook mijn bezwaar tegen veel reportages en achtergrondverhalen: je kunt nog zoveel deskundigen of experts spreken, maar het blijft het verhaal van de journalist. Hoe kun je dit voorkomen? Moet je niet je mediagebruikers meer betrekken bij de totstandkoming van een journalistiek product?

James Surowiecki is columnist voor The New Yorker en schrijver van het boek The Wisdom of Crowds: Why the Many Are Smarter Than the Few and How Collective Wisdom Shapes Business, Economies, Societies and Nations (2004). Surowiecki stelt dat onder de juiste omstandigheden groepen opmerkelijk intelligent en vaak slimmer zijn dan de slimsten in hun midden (zie ook het artikel van Theo van Stegeren van 30 juni 2006 op De Nieuwe Reporter: Wisdom of Crowds, oftewel: de menigte versus de redactie). ‘You could say it’s as if we’ve been programmed to be collectively smart.’

Niet langer zou de journalist als eenling in zijn ivoren toren moeten dicteren hoe het zit, maar hij bevraagt zijn publiek. In een ideale situatie zou een publiek direct kunnen aangeven bij een crossmediaal journalistiek proces wanneer de informatie niet juist is. Bel niet de standaard talking heads op uit je rolodesk. Dus niet één econoom raadplegen, maar laat een hele faculteit meedenken. Dat voorkomt dat duizenden kijkers ineens een suggestieve uitzending van Netwerk of Zembla voor hun kiezen krijgen en massaal achteraf gaan opbellen.

Maak de stappen die je als journalist zet, inzichtelijk. Zorg dat je bereikbaar bent en ontvankelijk voor nieuwe geluiden. Laat zien waar je de informatie vandaan haalt, zodat kritische mediagebruikers altijd met je mee kunnen kijken.

Een reactie plaatsen:

De bronnenjungle

2010-08-02T14:48:00.003+02:00

In april 2009 schreef ik voor Sargasso een bijdrage over hoe media berichten van elkaar kopiëren. Dat gebeurt overigens al sinds het ontstaan van het schrift, dus dat is geen nieuws. De echte bron ontdekken gaat wel een stukje lastiger.

“Vrouwenwegsnijdenis in orthodoxe krant”, schrijft Villamedia.nl vandaag, 6 april. Het bericht gaat over het feit dat twee orthodoxe kranten uit Israël een foto van het Israëlische kabinet zo hebben bewerkt, dat twee vrouwelijke ministers niet meer te zien zijn. Maar van wie komt deze “vondst”?’

Lees hier verder.

Een reactie plaatsen:

Alle experts uit Crossmediale Journalistiek op een rij

2010-08-01T14:51:00.007+02:00

In het laatste hoofdstuk van Crossmediale Journalistiek laat ik een aantal professionals uit het werkveld aan het woord om hun visie te geven op de toekomst van de journalistiek. Ik heb enkele van hun prikkelende citaten hieronder weergegeven.

‘Hier is iets waar aspirant-journalisten maar eens goed over na moeten denken: misschien krijg je niet eens de kans om stage te lopen, om nog maar niet te praten over een sollicitatiegesprek, als je niet al een gedegen blog op je naam hebt staan.’

Martin King (online redacteur The Independent)
‘Zorg ervoor dat je gezien wordt. Dit doe je door genetwerkt te zijn. Maak een LinkedIn account aan, doe mee op Facebook, sluit je aan bij blogs en neem Twitter als medium serieus. Wees er dan wel op voorbereid dat door sociale media de mensen aan jou nu óók vragen kunnen stellen.’

Indira Reynaert (coauteur van Crossmedia Concepting en trainer)
‘De steeds luider wordende roep naar overheidssubsidiëring vanwege journalisten en de opkomst van zoveel journalistieke non-profits is een teken dat we de uitdaging om onszelf heruit te vinden al opgeven voor we goed en wel begonnen zijn.’

Stijn DeBrouwere (Apache)
‘Het heeft dan ook geen zin oude technieken (drukken op papier, verspreiden met vrachtwagens) met structurele subsidies kunstmatig in leven te houden, want ze worden uiteindelijk toch vernietigd door voortdurende innovaties.’

Bart Brouwers (TMG, ex-hoofdredacteur Sp!ts)
‘Het is mijn overtuiging dat ‘inhoud’, content zo u wilt, het belangrijkste is. Het medium waarmee we die kennis overdragen is van ondergeschikt belang.’

Frank Poorthuis (adjunct hoofdredacteur Het Parool)
‘Het zou me daarbij niet verbazen als het aantal nieuwsmerken drastisch gaat verminderen: alleen de heel grote spelers en de niches blijven over. Er is domweg een bepaalde omzet nodig om alleen al de vaste kosten goed te maken. Die overblijvende nieuwsmerken zullen zich laten voorstaan op de journalisten die zij onder contract hebben, net zoals in de sport- of in de entertainmentindustrie.’

Paul Disco (voormalig uitgever De Groene/de Volkskrant, docent Media, Marketing Publishing aan de HvA)
‘Dus wie wil, kan verhalen brengen. Twitter, blogs en wat er nog komen gaat de komende tijd, voegen mogelijkheden toe aan wat correspondenten doen en aan de bronnen die redacties hebben, maar – wederom – dan moet er wel aandacht zijn voor de waarde en betrouwbaarheid van de bron.’

Sanne Rooseboom (journalist DePers)
‘Het belangrijkste is transparant en open te blijven, dit zijn de basisregels van een netwerkcultuur.’

Wilbert Baan (somehow.be)
‘Journalistiek verdwijnt als zelfstandig naamwoord uit het dagelijks leven. Als het nog gebruikt wordt, dan als aanduiding van een in zichzelf gekeerde beroepsgroep die er heel lang over deed te aanvaarden dat de wereld veranderde.’

Paul van der Bijl (journalist/docent Media, Marketing Publishing aan de HvA/schrijver van Nieuwsberichten Schrijven) (leuke cd’tjes op de achtergrond, Paul).
‘Ik besef dat ik één voordeel heb ten opzichte van veel van mijn collega’s: internet is altijd mijn belangrijkste platform geweest. Ik heb nooit voor een krant geschreven. Wie die dikke bijbel van Leon Verdonschot in gedachten houdt, kan niet anders dan met weemoed terugdenken aan de tijd dat er nog volop ruimte was voor echte verhalen. Persoonlijk kijk ik liever naar wat deze tijd beter maakt dan twintig jaar geleden.’

Atze de Vrieze (VPRO/3VOOR12)
‘Wat de online- en de tastbare groeperingen delen is de behoefte aan nieuws over die dingen die hen binden. Als het gaat om een tastbare groepering (een buitenwijk, een buurt, een provincie, een land), dan is er behoefte aan nieuws over de leden van de gemeenschap en hun levens; over hun politiek, hun bestuur, het weer, de evenementen die plaatsvinden, de misdaad, het zakelijk klimaat, de winkels enzovoort. Als het om een virtuele community gaat, dan is er behoefte aan nieuws over de gezamenlijke interesses die hen binden.’

Kirk Cheyfitz (CEO Story Worldwide)
‘Nieuws op papier blijft vast nog tijden bestaan. Het is eerder een verrijking van het vak. Naast een stuk afdrukken, hebben we nu ook nog tal van mogelijkheden online. Ik had het al over extra context geven via links en het gebruik van videomateriaal. En daarbij komt ook het praten met lezers. Lullen, zo je wilt. Het kan van grote toegevoegde journalistieke waarde zijn.’

Ernst-Jan Pfauth (dutch Problogger, NRC Next)
‘In 2020 bestaat de papieren krant alleen nog maar in de nichemarkt. Slechts een handjevol bejaarde babyboomers, elitaire UvA-studenten, vervelende quasiromantici en bijna alle Volkskrant- en Trouw-lezers zullen bereid zijn zes euro per dag neer te leggen voor zo'n papieren vod waarvan de inkt ook nog eens afgeeft. Die prijs is terecht: ouderwets drukken op papier is schreeuwend duur en aangezien uitgeverijen nu al op het randje van faillissement balanceren, zit er niets anders op dan de lezer zelf voor die enorme kostenpost te laten betalen. Wie echt meent “niet van het scherm te kunnen lezen” of per se “een papieren krant bij het ontbijt wil” mag daar zelf krom voor liggen in 2020.’

Bert Brussen (GeenStijl/HP/De Tijd/Brussen.nl)
‘De verhalende informatiespecialist van de toekomst zal zich toeleggen op het koppelen van databases, aan bestaande diensten of aan een visuele vorm, zodat er daardoor wél een betekenisvol verhaal mee te vertellen valt. Hoewel dergelijke databanken vol informatie al veel langer bestaan, is het internet een van de belangrijkste drijvende factoren achter een nieuwe vorm van journalistiek. De structuur van het web, en vooral de open standaarden, hebben de mogelijkheid van dit soort koppelingen (of mashup) veel eenvoudiger gemaakt, zodat een journalist met enige programmeerervaring al in staat is om met data aan de slag te gaan.’

Harm Hopman (webontwikkelaar HvA)

Een reactie plaatsen:

De prosumer als journalist

2010-07-31T14:34:00.048+02:00

De prosumer is een samentrekking van een producer en een consumer. Volgens molblog.nl zoekt hij actief naar informatie, en raadpleegt daarbij meerdere bronnen, en wil graag invloed hebben op diensten en producten. 'Hij communiceert veel en vaak via verschillende kanalen'.

Zouden journalisten zichzelf niet veel beter 'in de markt zetten' als ze als prosumer opereerden? Ze zouden behalve hun artikelen ook een blog kunnen bijhouden, als was het een tijdsbeeld van hun activiteiten, inspiratiebronnen en bespiegelingen van producten van collega's. Actieve freelance journalisten genoeg, maar hun sites zouden meer moeten zijn dan alleen maar een 'welkom op mijn pagina' met een cv'tje. Dan ook graag een blog waarmee je bewijst dat je op de hoogte bent en niet alleen produceert, maar ook consumeert. Het getuigt van liefde voor het vak.

(het keert ook terug in het Crossmedia ABC: de D van Drive, de J van Journalistiek ondernemerschap...!)